Twee kinderen, twee werelden.

1481884941752

Links is Miran. Miran is mijn zoon. Miran is twee jaar. Miran heeft een vader, een moeder, broertjes en zusjes. Miran heeft een huis, een bed en elke dag schone kleren. Miran heeft genoeg te eten en altijd schoon drinkwater. Miran heeft veel speelgoed en als hij vies is gaat hij lekker in bad. Miran gaat elke dag naar school en speelt daar met zijn vriendjes. Miran groeit op tussen de bloemen en de vogels. Miran wordt omringd door leven. Miran woont in België.

Rechts is Azad. Azad is vijf jaar. Azad heeft geen vader, moeder, broertjes of zusjes meer. Azad heeft geen huis, geen bed en geen schone kleren. Azad heeft niet genoeg te eten en geen schoon drinkwater. Azad heeft geen speelgoed en kan niet in bad. Azad kan niet naar school en heeft geen vriendjes meer. Azad groeit op tussen bommen en geweerschoten. Azad wordt omringd door de dood. Azad woont in Syrië.

Twee kinderen, twee werelden. Zo ver uiteen. Maar of hij nu in België, in Syrië, of eender welk land woont, elk kind verdient een leven als Miran. Een leven zonder dood en angst, zonder vluchten en pijn, maar met een familie en vriendjes, voedsel en water, kleding, een huis en een school. Help kinderen als Azad. Kijk niet weg vanuit je warme bed, maar sta op voor kinderen zoals Azad.

Doneer kleding, dekens, of geld, of laat je stem horen, want jij maakt het verschil.

#PrayForAleppo #SaveTheChildren #KijkNietWeg #WhereIsTheLove

Wanneer de ene demon plaats maakt voor de andere lijkt alle hoop op menselijkheid vervlogen

fb_img_1481819431933

Samen met mama zit ik aan tafel. Voor ons staat een bord met wat rijst en groente. Ik heb honger, het is de eerste en enige maaltijd van de dag. We willen net beginnen te eten als ineens alles in huis begint te schudden. Verschrikt kijkt mama me enkele seconden aan, maar dan duwt ze me in een ruwe beweging onder de tafel, en met haar lichaam over het mijne beschermt ze me tegen de vallende glazen, brekende ramen en instortende plafonds. Verlamd van angst lig ik onder haar, met mijn ogen strak dicht geknepen wacht ik op wat komen gaat. Ik durf niet te kijken en niks te zeggen, ik lig daar, te wachten tot het voorbij is.

Als ik niks meer voel of hoor roep ik haar. Eerst zacht, maar steeds harder. Er komt geen reactie. Ik open mijn ogen, maar ik zie niks. Het is donker. Voorzichtig steek ik mijn hand uit naar haar gezicht. Ik voel dat haar ogen en mond open zijn en dat haar haar nat en plakkerig is. Ik probeer me onder haar uit te wurmen, maar het gaat niet. Ik lig klem. Om mij heen voel ik stenen en balken. Ik kan me niet bewegen en blijf stil liggen. Het enige geluid dat ik hoor is die van mijn eigen ademhaling. Ik probeer rustig te ademen, maar raak langzaam in paniek. De ruimte waarin ik mij bevind is klein en al het stof bemoeilijkt het ademhalen.

En dan voel ik het weer. Het lijkt alsof de aarde openbarst en alles om mij heen meeneemt in haar gevecht. Even snel als het begon is het ook weer geëindigd en ik wacht. Zachtjes huil ik. Het voelt alsof er uren zijn verstreken als ik plotseling een stem hoor ergens boven me. Met mijn laatste kracht probeer ik zo hard als ik kan te roepen en dan zak ik weg in een donkere leegte.

Als ik mijn ogen open lig ik op een matras. Het duurt een tijd voor het tot me doordringt waar ik ben. Er komt een vrouw bij me staan. Ze neemt mijn gezicht in haar handen en met tranen in haar ogen vertelt ze me wat er is gebeurd.

De stad is gebombardeerd, voor de zoveelste keer sinds het leger de stad probeert over te nemen. Huizen zijn ingestort en verdwenen, mensen zijn gestorven onder het puin en vermist in de chaos, en het weinige water en voedsel dat we hadden is geslonken tot een minimum. Ze vertelt ook dat ze mijn moeder hebben gevonden. Ze heeft mijn leven gered, maar heeft het zelf niet gehaald. Verscheurd van verdriet schreeuw ik het uit. Mijn leven is compleet ingestort. Ik heb geen moeder meer, geen huis, en al tijden geen school. Bijna al mijn vrienden en hun families zijn vermoord of gevlucht voor de executies en verkrachtingen van eerst IS en nu het regeringsleger, en mijn vader heb ik al dagen niet gezien. Ik ben alleen op deze verwoestende plek en heb niks, alleen de vieze gescheurde kleren die ik aan heb. Ik kijk om me heen en bij de aanblik van de vele ingestorte gebouwen welt zich een grote snik op in mijn keel gevolgd door een harde schreeuw. Ik wou dat ik bij mama was, ver van hier. Hier dat niks meer is dan een ravage vol dood en verderf.

Maar dan zie ik hem. Hinkend komt hij mijn richting uit gestrompeld; mijn vader, mijn held. Ergens diep onder mijn verdriet wordt plaats gemaakt voor een heel klein beetje vreugde, maar hoe klein ook, dat kleine beetje vreugde is sterk genoeg om een hele verandering teweeg te brengen. Het weet voor een intense overlevingsdrang te zorgen. En ondanks mijn diepgewortelde verdriet ben ik vastbesloten; wij geven niet op. Nooit.

Wanneer de ene demon plaats maakt voor de andere lijkt alle hoop op menselijkheid vervlogen.

#KijkNietWeg #PrayForAleppo #WhereIsTheLove