Op de vlucht: van angst tot realiteit

Fertility Information- MARA Acupuncture _ Dublin _ Clane _ Dunboyne

Ik wikkel hem in een warme deken en bind hem op mijn rug. Een traan ontsnapt, maar ik moet dit doen, voor hem. Hij is met zijn één jaar veel te klein om dit leven vol verschrikkingen te leiden en uiteindelijk veel te vroeg te sterven. Ik bijt op mijn lip en verman me. Nog een laatste keer kijk ik om en dan verdwijnen we in het donker van de nacht. Via de beschutting van de huizen loop ik vlug het dorp uit. Ik weet dat de tocht zwaar zal zijn, maar ik moet het proberen.

In de verte hoor ik schoten. Er klinkt een luide explosie. Ik kijk om en zie een oranje gloed waaruit een enorme rookpluim omhoog stijgt. Een beeld dat ik de laatste weken steeds vaker zag, maar nog altijd even beangstigend vind.

Ik loop verder en probeer de beelden van dode lichamen op straat te verbannen, maar ik krijg de nare aanblik niet van mijn netvlies. Ik knijp zachtjes in zijn voetje. Gelukkig is hij nog te klein om zich later deze ellende te herinneren.

We komen bij de grens. Ik zie een wachtpost. Bewakers lopen heen en weer. Ondanks mijn voorbereidingen begint mijn hart sneller te slaan. Ik weet dat ik een stukje verder moet kruipen om daar ongezien de grens over te steken, maar ik ben bang om voor die tijd ontdekt te worden. Ik hoop dat hij zich stil zal houden. Ik zak op de grond en op handen en knieen kruip ik verder. Als ik een licht mijn kant op zie schijnen druk ik mij plat tegen de vochtige grond onder mij en blijf bewegingloos liggen tot het weer verdwijnt. Zo snel als ik kan kruip ik door. Eenmaal aangekomen op de juiste plaats steek ik opgelucht de grens over. Het eerste deel van de reis is goed gegaan, maar ik weet dat dit slechts het begin is.

Voor mij zie ik een groepje, het is duidelijk dat zij ook op de vlucht zijn en ik besluit mij bij hen aan te sluiten. Ik voel dat hij langzaam wakker wordt en geef hem het enige beetje melk dat ik heb kunnen meenemen. Hij neemt er genoegen mee, in ieder geval voor even.

Langzaam stappen we verder. Elke stap lijkt moeilijker en pijnlijker te zijn dan de vorige, maar zolang ik pijn voel weet ik dat ik leef, het stelt me op een vreemde manier gerust. We komen bij het water. Voor veel geld, al ons geld, mogen we mee met de boot. Ik ben opgewonden, nog even en we kunnen rusten, nog even en de verschrikkingen zijn voorbij. Als we afdalen naar de boot schrik ik. De boot blijkt een kleine vlotachtige boot te zijn, volgeladen met veel te veel mensen. Ik vraag mij af of dit een goed idee is, maar ik weet dat dit het enige idee is. De enige mogelijkheid om mijn zoon een kans op een mooie, veilige toekomst te bieden, dus trek ik onze zwemvesten aan en stap in de boot.

De boot wiegt en wiebelt vervaarlijk op de golven. Met de steeds hoger wordende golven springt de boot steeds een stukje hoger. Het is beangstigend en de kinderen om mij heen beginnen te gillen. Iedereen is bang. Ik klem hem stevig tegen me aan en huil. De golven worden hoger en hoger en de boot loopt vol met water. In paniek kruipt iedereen opzij, weg van het water. Een volgende golf breekt tegen de boot en laat hem op de zijkant balanceren. Ik knijp mijn ogen dicht, ben mij ervan bewust wat komen gaat. Een laatste golf volgt en duwt de boot omver.

Het water is koud en iedereen spartelt wild om zich heen. Sommigen kunnen zwemmen, anderen niet. Degenen zonder zwemvest klemmen zich angstvallig vast aan de zinkende boot. Ik besluit wat afstand te nemen, de kans op verdrinking lijkt mij groter naast alle panikerende medevluchtelingen. Na een paar meter voel ik dat onze reddingsvesten zwaar worden, ze zuigen zich vol met water. Ik vloek. Zo vlug mogelijk gesp ik de vesten los en wurm ons eruit. In plaats van ons te helpen drijven, zijn ze vanwege hun gewicht een extra gevaar geworden.

Ik kijk naar het vertrokken gezichtje van mijn zoon. Ik houd hem stevig vast en plant een kus op zijn natte, koude voorhoofd. Met moeite opent hij zijn oogjes en ik zie zijn angst. Ik kus zijn ogen en probeer een liedje te neurien om hem gerust te stellen. Woest trappel ik met mijn benen om ons boven water te houden, maar ik merk dat we steeds dieper het water in zakken. Ik kijk om me heen, maar zie niets anders dan water. Voor ons, naast ons en achter ons glinstert de zee. We zijn afgedreven, ik zie niemand meer.

Ik trappel steeds langzamer en net als ik het wil opgeven zie ik in de verte een boot. Hij vaart onze richting uit. Met mijn ene hand houd ik mijn zoon vast, terwijl ik met mijn andere zo wild mogelijk zwaai. Het lijkt een eeuwigheid te duren, maar dan zien ze ons. We worden de boot ingetrokken. Een gevoel van opluchting overvalt me. We hebben het gehaald. Ik kus hem weer, maar deze keer doet hij zijn ogen niet open. Ik streel zijn wang, maar hij geeft geen reactie. Ik schud hem heen en weer. Eerst zachtjes, maar steeds harder. Iemand haalt hem voorzichtig uit mijn armen en legt hem op de vloer. Ik zie hem voorzichtig op zijn kleine borstkas drukken, maar er verandert niets. Hij blijft levenloos liggen. Ik schreeuw en ik huil. Met mijn vuist sla ik tegen de houten planken voor mij. Ik bloed, maar ik voel het niet, ik zie het niet. Ik zie alleen zijn bewegingloze magere lichaampje op de vloer van de oude vissersboot.

Ik zak op de vloer en sluit mijn ogen. Ik klem hem in mijn armen en even hoop ik dat dit slechts een nare droom is, maar zodra ik hem kus en het zout van de zee proef, weet ik dat dit niets anders is dan de kille realiteit.

Ik deed het voor hem. Ik dacht dat ik hem hielp, hem behoedde voor een veel te jonge dood, verloste van alle weerzinwekkende gebeurtenissen in zijn korte bestaan, maar ik heb gefaald.

Ik heb het gehaald, maar mijn zoon, het allerbelangrijkste in mijn leven, ben ik kwijt.

Iedere vluchteling heeft een verhaal. Een verhaal waarvan wij blij mogen zijn dat we dat nooit zullen meemaken. Een verhaal waarvan wij nooit de impact zullen voelen. Simpelweg omdat ons wiegje op de juiste plek stond.

Advertenties

4 gedachtes over “Op de vlucht: van angst tot realiteit

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s