Nog acht dagen..

What you Need to Know before Filling out a W-4 form in Your New Office

Ik beweeg de muis en klik op ‘bevestigen’. Er is geen weg meer terug, over acht dagen krijgen we gezelschap! Ik hoop maar dat mijn lieve kinderen zich zullen gedragen tijdens de dagelijks terugkerende knuffelmomentjes, knuffeluren zelfs vermoed ik en dat ze na alle cadeautjes en verwennerij niet worden omgetoverd tot verwende, krijsende etterbakjes..

—-

Weken zijn we al bezig met de visumaanvraag van mijn schoonmoeder. De laatste keer dat we haar hebben gezien was in februari 2015, ruim een jaar geleden dus. Onze kleinste en ondeugendste druktemaker heeft ze zelfs nog nooit gezien. De vraag of ze wil komen is niet relevant, ze heeft geen keus, ze moet komen en dat heeft manlief haar lang geleden al duidelijk gemaakt.
Papieren zijn aangevraagd bij de gemeente, ingevuld, getekend en gestempeld. Bewijzen van financiele middelen zijn afgeprint en bijgevoegd, zelfs een formele uitnodigingsbrief steekt in de grote witte envelop. Niets wordt aan het toeval overgelaten.
Anderhalve week later krijgen we antwoord, het visum is afgewezen, er ontbreekt een handtekening. Nadat deze handtekening is opgestuurd krijgen we dan toch nog positief bericht, het visum is toegekend en wel voor twee maanden. Ik ben blij dat ze kan komen en haar zoon en kleinkinderen eindelijk weer in haar armen kan sluiten, maar stiekem vind ik twee maanden eigenlijk best wel lang en hoop ik dat ze die niet helemaal zal volmaken. Natuurlijk zeg ik dat niet en lach, juich en klap ik net zo hard mee als manlief.

Druk ga ik via elk mogelijke website op zoek naar het meest gunstig geprijsde vliegticket. De prijzen lopen enorm uiteen, evenals de reisduur. Drie keer overstappen, twee keer.. Nadat ik eindelijk een niet al te duur ticket met maar een overstap heb gevonden besluit ik deze direct te boeken, je weet maar nooit of hij over een uurtje ineens 50 euro duurder is, of misschien wel is uitverkocht.

Ik selecteer de vlucht en ga naar de volgende stap, de persoonsgegevens. De voornaam weet ik en ook de achternaam vormt geen probleem, maar dan kom ik bij de geboortedatum. Eerlijk gezegd weet ik niet eens in welke maand ze jarig is, al heb ik wel een vermoeden, maar de dag en het geboortejaar zijn me helemaal vreemd, dus gauw roep ik de hulp in van manlief. Vreemd genoeg heeft ook hij geen idee, dus hij pakt zijn telefoon en belt zijn moeder met deze dringende, uiterst belangrijke vraag. Uit de telefoonhoorn hoor ik zijn moeder antwoorden dat ze even haar paspoort zal pakken om te kijken naar haar geboortedatum. Serieus. Ik weet dat verjaardagen bij mijn schoonfamilie en vele landgenoten op leeftijd  niet zo belangrijk zijn en weinig worden gevierd, maar dat iemand zijn paspoort moet pakken voor het opzoeken van zijn eigen geboortedatum verbaast me toch behoorlijk.

Na vijf minuten komt het verlossende antwoord, haar geboortedatum is 1 januari 19.. Echt waar, 1 januari, net zoals de andere helft van haar dorpsgenoten. Vroeger wanneer de vaders weken of maanden na de geboorte hun kinderen gingen aangeven bij de gemeente wisten ze vaak alleen nog te vertellen dat er sneeuw lag, of dat de zon scheen. Aan de hand van deze belangrijke en zeer duidelijke kenmerken werd dan de geboortedatum bepaald, sneeuw betekende 1 januari. Zelfs het jaartal wilde nog weleens verschillen, bewust of onbewust. Gelukkig zijn deze tijden veranderd en heeft mijn man gewoon zijn echte geboortedatum in zijn paspoort staan. Tenminste, dat is wat hij beweert, stiekem verdenk ik hem er aan de hand van zijn uiterlijk van minimaal vijf jaar ouder te zijn.

Ik begrijp niet dat niemand deze makkelijke datum heeft kunnen onthouden, ik zal hem in ieder geval nooit meer vergeten. Afijn, we kunnen naar de volgende stap, het adres. Wederom moet manlief mij het antwoord schuldig blijven. Zijn moeder weet het wel ongeveer; het derde appartement na de hoek van de bakkerij, derde verdieping links. Omdat we denken dat dit toch niet helemaal het adres is dat bedoeld wordt, bellen we even verder en met behulp van google komen we er uiteindelijk uit.

We zijn nog maar een stap verwijderd van de definitieve boeking, als manlief ineens begint te twijfelen. Wat nou als ze haar bagage niet vindt op dat grote vliegveld in Istanbul waar ze moet overstappen, of erger nog, als ze de weg naar haar tweede vliegtuig niet vindt en de rest van haar leven moet doorbrengen in dat immens grote doolhof van een vliegveld? Na vijf minuten kan ik hem er van overtuigen dat ze heus niet zal verdwalen, het is een vliegveld in haar eigen land. Oke, ze kan niet lezen, maar iedereen spreekt daar haar taal dus ze kan het altijd aan iemand vragen. Hij twijfelt nog een klein beetje, maar dan zegt hij dat ik verder mag gaan met boeken. Over acht dagen is het zover..

Advertenties

Een gedachte over “Nog acht dagen..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s