Broederliefde..

 

C__Data_Users_DefApps_Windows Phone_AppData_INTERNETEXPLORER_Temp_Saved Images_12015039_939326616106508_4482225668144522112_o

Zie ze daar toch eens zitten, de twee liefste broertjes van de hele wereld. Miran heeft een arm om Baran heen geslagen en geeft hem een kus. Baran lacht naar Miran en probeert hem op zijn eigen manier een aai over zijn wang te geven, maar verliest zijn evenwicht en samen rollen ze om. Ze schateren het uit en Miran probeert zijn kleine broertje al brabbelend overeind te helpen, waarna de knuffelsessie wordt herstart. Ik voel mezelf week worden, mijn tere moederhartje smelt. Hier moet ik een foto van hebben, dus gauw ren ik naar de keuken om mijn telefoon te pakken.

Nog voor ik de ouderwetse houten keuken heb bereikt hoor ik twee gorilla’s gillen, Baran nog harder dan zijn broer. Miran zit te mopperen en Baran huilt, de tranen rollen over zijn wangen. Ik besluit Baran op te pakken en mijn vrije arm om Miran heen te slaan. In babytaal vertelt deze mij wat er volgens hem is gebeurd. Veel begrijp ik er niet van, maar ik haal er wel uit dat volgens hem zijn kleine broer de schuldige is.
Ik draai me om naar de beschuldigde en vraag op een lieve toon waarom hij zijn broer zo pest, hij verstaat me toch nog niet, maar wordt wel blij van mijn zingende toon. Met de traantjes nog over zijn wangen begint hij vrolijk te zwaaien. En dan zie ik waar zijn verdriet vandaan komt.

Twee vurige rode streepjes prijken als een brandmerk net onder zijn wijsvingertje op zijn mollige babyhandje, het vel is iets geschaafd en aan de randjes kleurt het zelfs een beetje paars. Tijdens het innige knuffelmomentje heeft Miran hem enthousiast gebeten. Alweer.
Ik roep Miran bij me en laat het handje van zijn kleine broer zien. Ik probeer hem uit te leggen dat het veel pijn doet, dat het niet lief is om te bijten en dat hij het nooit meer mag doen. Hij is onder de indruk van mijn preek, maar ik vraag me af of hij wel heeft begrepen wat ik allemaal heb gezegd.
Ik zeg dat hij maar gauw een kusje moet geven en dan beginnen zijn oogjes weer te stralen, dat begrijpt hij wel en hij geeft zijn lieve, lastige kleine broertje een dikke kus, precies op zijn snottebel.

Alsof er niets gebeurd is knuffelen ze verder. Al gauw wordt het wilder en na twee minuten ligt Baran gestrekt op de vloer, zijn rechterwang platgedrukt tegen de koude witte tegels. Als een ervaren ruiter klimt Miran bovenop zijn kleine broertje en begint te wippen. Vlug grijp ik hem bij zijn arm en trek hem van zijn kleine babypaardje af. Hij kijkt me niet begrijpend aan en zegt ‘hoppaa hoo’, wat zoveel betekent als ‘hop paardje hop!’, een spel dat hij altijd met papa speelt. Dat datzelfde spel met zijn kleine broertje niet zo’n goed idee is komt niet in hem op en verontwaardigd probeert hij zich los te trekken om zijn spel voort te zetten.
Met zijn nieuwe puzzel kan ik hem afleiden en ik maak dankbaar van dit spaarzame rustige moment gebruik om naar het toilet te gaan. De deuren laat ik uiteraard open, wie weet wat voor briljante ideeen mijn peuter krijgt in de anderhalve minuut dat ik weg ben.

Terwijl ik met mijn oren gespitst op het toilet zit valt het mij op dat het veel te stil is. Snel sta ik op en loop na achtentachtig seconden met mijn knoop nog los het kleinste hokje uit, ik hoor nog steeds niets binnen en meestal betekent dat onraad. Ik vraag mij af of Miran misschien mijn telefoon heeft gevonden, die ik vlug achter de fruitschaal heb verstopt toen ik naar de wc liep, of zal hij een appel aan het eten zijn uit diezelfde fruitschaal? Als hij maar niet net zoals vorige week Barans melkfles heeft opengedraaid en de inhoud aan het verdelen is over de bank en het kleed..

Ik storm naar binnen en even raak ik in paniek. Waar zijn ze? Binnen drie seconden slaat de paniek om in een gelukzalig gevoel. Ik merk dat mijn mondhoeken zich onbewust omhoog krullen en ik voel alleen maar liefde.
Baran ligt op zijn buik met zijn hoofd onder de zwarte salontafel, zijn knietjes opgetrokken onder zijn kleine lijfje en in zijn handje klemt hij Mirans knuffel. Hij slaapt. Naast hem ligt Miran, zijn linkerarm om zijn kleine babybroer geslagen en de duim van zijn rechterhand in zijn openhangende mond. Ook hij slaapt. Het is het vertederendste wat ik ooit heb gezien en even besluit ik ze zo te laten liggen, maar dan bedenk ik me dat de vloer best koud en hard is om op te slapen en voorzichtig haal ik ze uit elkaar en leg ik ze in hun eigen zachte, warme bedje. Ik loop weer naar beneden, zet een kop koffie en kruip op de bank. Dan besef ik dat ik vergeten ben om een foto te maken van dat gelukzalige moment vol liefde van twee broers die vaak niet met, maar zeker ook niet zonder elkaar kunnen. Shit..

Advertenties

2 gedachtes over “Broederliefde..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s