Engeltjes en horrorgeluiden

stoepkrijt

Ik til hem het huis binnen en leg hem zachtjes op de bank. Voorzichtig trek ik zijn schoenen uit, maar zijn jas laat ik aan. Ik ben veel te bang om dit vredige moment te verstoren, dus leg ik een carsdekentje over hem heen, druk een voorzichtige kus op zijn bolle voorhoofd en loop naar de keuken.

Het is heerlijk weer en het lijkt me leuk voor de kinderen om in het gangetje hun allermooiste creaties tevoorschijn te toveren met stoepkrijt. Uiteraard moet er ook een old skool hinkelpad worden getekend en uitgeprobeerd, of beter nog, twee hinkelpaden. Omdat ik tijdens onze verhuizing de emmer met stoepkrijt heb weggegooid, besluit ik ‘even snel’ naar de winkel te gaan voor nieuwe..

Zonder ook maar een seconde te verspillen wurm ik de twee oudste jongens in hun jassen en prop ik vier voeten in de bijbehorende schoenen. Ik pak mijn autosleutels en vlug gaan we op pad. Zoals gewoonlijk wil Miran niet op zijn troon in de auto en gebruikt hij zijn meest moderne move, de plank. Dit gaat gepaard met een hoop gegil, geschreeuw en woeste blikken. Zonder aandacht te schenken aan de nieuwsgierige blikken van voorbijgangers probeer ik hem met mijn rechterhand in zijn stoel gedrukt te houden, om met mijn linkerhand de riem dicht te kunnen gespen. Het kost me een hoop moeite en geduld, maar bij mijn vierde poging lukt het eindelijk.

Ik doe snel de autodeur dicht en met een druk op de knop start ik de motor. Ik rij zachtjes de straat uit en in mijn achteruitkijkspiegel zie ik dat ik word nagestaard door een aantal nieuwsgierige buurtbewoners, zonder kinderen uiteraard. De horrorgeluiden achterin de auto verstommen langzaam en de laatste drie kilometer zitten we zelfs zingend in de auto.

Eenmaal bij ‘de stoepkrijtwinkel’ zoek ik een makkelijk plekje achteraan, waarom zou ik moeilijk doen als het niet nodig is. Bovendien is de ruimte aan beide kanten handig als ik bij terugkomst de ervaren plank weer in zijn stoel moet krijgen.

Wonder boven wonder komen we zonder al teveel boze blikken of geschreeuw bij de winkel aan, maar zodra ik mijn euromuntje in het geldvakje van de winkelkar duw en de kar uit de rij trek begint het dan toch. Dramatisch gaat meneer op de grond liggen. Huilend en schreeuwend schopt en slaat hij woest om zich heen. Een oudere vrouw stapt op hem af en aait hem over zijn koppie. Ze wordt begroet met een woeste blik gevolgd door een ‘Nee! Mag niet!’ uit de schuimende mond van mijn opstandige peuterpuber. Ik voel dat vele blikken op mij zijn gericht en ik hoor een deftig geklede vrouw zeggen dat haar kind dat nooit zou doen. Bevestigend antwoord een wat oudere man dat hij zijn kind dit afstotelijke gedrag allang afgeleerd zou hebben.

Ik besluit mijn kwaadaardige monster op te pakken en gewoon in de kar te stoppen. Met mijn linkerarm bedwing ik de bovenste helft van zijn lichaam en met mijn rechterarm de onderste helft terwijl ik zijn voeten met mijn ellebogen in de beengaten van het winkelkarretje probeer te duwen, maar steeds als ik er een in heb gekregen heeft hij de andere er alweer uitgewurmd. Als hij uiteindelijk anderhalve seconde afgeleid is door een blaffende hond aan de overkant van de straat grijp ik mijn kans en zet hem snel in het zitje van de winkelkar. Met opgeheven hoofd loop ik zonder om te kijken de winkel in, weg van alle neerbuigende blikken.

Eenmaal in de winkel heb ik een engeltje in mijn wagentje. Hij lacht en zwaait naar iedereen die hij ziet, geeft zijn broer tientallen kusjes en roept tegen alles wat hij ziet dat het ‘moooooooo(i)’ is. Gauw loop ik naar het rek met buitenspeelgoed en pak het stoepkrijt. We lopen naar de kassa en als we aan de beurt zijn mag Miran betalen. Stralend van trots geeft hij de twee euromunt aan de kassiere.

Ik haal mijn engeltje uit de kar en zodra zijn voeten de grond raken transformeert hij weer in een woeste, stampvoetende draak. Hij wil niet naar huis, hij wil niet bij de winkel blijven en hij wil al helemaal niet ergens anders heen. Deze keer heb ik geen geduld en neem hem met mijn beide armen in de houdgreep. Horizontaal klem ik hem tegen mij aan en terwijl hij meer lawaai produceert dan een kudde vechtende olifanten loop ik met Ferhat naast me naar de auto. Ik open vlug de deur en vis een snoepje uit het dashboardkastje. Zodra hij het snoepje in zijn mollige handjes krijgt is hij stil en terwijl hij gefascineerd het roze paashaassnoepje bestudeert kan ik hem moeiteloos in zijn stoel zetten en de riem vastgespen. Zonder dat Miran het ziet geef ik Ferhat twee snoepjes en zeg dat ik het fijn vind dat hij altijd zo flink luistert.

Zingend en dansend rijden we terug naar huis en ook de auto moet eraan geloven. Zodra we voor een rood stoplicht staan wordt hem door een lieve kleuter opgedragen mee te dansen, net zoals de vorige keer. Op het ritme van de muziek trap ik steeds de rem een stukje in. De jongens vinden het prachtig en beginnen te klappen. Zodra het stoplicht op groen springt geef ik rustig gas en rijd het laatste stukje naar huis. Ik parkeer de auto, stap uit en open de deur. Mijn woeste, opstandige peuterpuber ligt tevreden als een engeltje dubbelgevouwen in zijn stoel. Uit zijn linkerneusgat druipt een druppel snot en in zijn mondhoek borrelt wat speeksel, maar oh wat ziet hij er schattig en perfect uit. De vervelende driftbuien van even geleden verdwijnen naar de achtergrond en ik zie alleen maar een lief slapend engeltje. Mijn engeltje. Voorzichtig haal ik hem uit zijn stoel en leg hem binnen op de bank.

Ik roep de andere kinderen en laat ze trots het zojuist gekochte stoepkrijt zien. Enthousiast zeg ik dat we er mooi mee kunnen kleuren en tekenen, zelfs een hinkelpad kunnen we ermee maken!
Ze halen hun schouders op, draaien zich om en verdwijnen naar hun kamertjes om verder te gaan waar ze mee bezig waren. Ik leg het ongebruikte stoepkrijt in de garage, zet voor mezelf een welverdiende kop koffie, loop de trap op en begin met het inruimen van Dilays nieuwe kast. Eindelijk..

Advertenties

2 gedachtes over “Engeltjes en horrorgeluiden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s