Bloemetjessokken en monsters

Yelloh! Village Les Tournels_____ - speeltuin met grind en zand

Met een kop koffie zit ik aan de keukentafel en denk aan wat ik vandaag allemaal al heb gedaan. De gigantische stapel was is zo goed als weggewerkt, het eten is al klaar om op te dienen, de vloeren zijn geveegd en gedweild en de jongens zijn al in bad geweest, Ferhat met een mooie ‘don’t cook, just eat’ plastic zak van de pizzeria om zijn arm. En warempel, het saaie witte gips is droog gebleven.

Ik heb nog bijna een uur de tijd voor ik moet gaan werken en weeg mijn opties af. Ferhat en Dilay spelen buiten, Miran zit op de Ipad (met gebarsten scherm door diezelfde Miran) en Baran slaapt lekker in de box. Zal ik mezelf een plezier doen en lekker onderuit op de bank gaan hangen, mijn voeten met schone bloemetjessokken op de kleine salontafel en mijn hoofd op het zachte dikke kussen, of zal ik de rest een plezier doen en de kinderen meenemen naar de speeltuin.
Twee stemmetjes in mijn hoofd maken ruzie. Het luie stemmetje vindt dat het tijd is om te gaan bankhangen, het lieve stemmetje zegt dat ik de kinderen heel blij maak als we naar de speeltuin gaan. Ik besluit naar het lieve stemmetje te luisteren en pak voorzichtig Baran uit de box, trek hem een jas aan en leg hem lekker toegedekt in de zwarte buggy. Hij slaapt door, yes! Miran krijgt zijn groene jas en zijn bruine schoenen aan en daar gaan we.

Ik stap het drempeltje bij de voordeur af en vraag me af waarom het zo koud aanvoelt. Een blik naar beneden zegt mij waarom; met mijn mooie schone bloemetjessokken ben ik zojuist de straat opgestapt. Vlug trek ik binnen mijn schoenen aan en dan kunnen we echt vertrekken. Miran wil zelf lopen. Oh nee, toch niet. Lopen is geen succes, optillen nog minder en bovendien veel te zwaar terwijl ik de kinderwagen voortduw met mijn andere hand. Ik probeer een stukje door te lopen. Zonder om te kijken, maar stiekem uit het zicht om het hoekje glurend, loop ik verder. Mekkerend en drammend komt hij langzaam achter me aan. Er rijden op dit stuk geen auto’s, dus ik besluit de wandeling op deze manier voort te zetten.

Halverwege pikken we Dilay en Ferhat op. Zodra ze horen waar we heen gaan beginnen ze te stralen. Ze vragen wel vier keer of we echt naar de speeltuin gaan, geen grapje? Het dringt tot me door dat ik daar misschien wat vaker tijd voor moet maken.

Zodra we de speeltuin binnengaan zie ik het al. Een immens grote zandbak. Of eigenlijk, geen zandbak maar een complete zand-speeltuin. Als een nijlpaard ploft Miran in het zand. Eerst begint hij nog rustig met zijn kleine vingertjes in het zand te wroeten, maar het wordt al gauw wilder. Na vijf minuten is hij een enthousiaste zandgooiende sneeuwmachine. Ferhat en Dilay gaan bij hem zitten en proberen hem over te halen mee naar de glijbaan te gaan. ‘Leuk Miran, het is een hele snelle glijbaan! Kijk! Die mooie daar!’, zeg ik. Helaas, hij laat zich niet ompraten en binnen de kortste tijd zitten we allemaal onder het zand. Onze broekzakken zitten vol, net als onze schoenen. Onze hoofdhuid is bijna niet meer zichtbaar door alle zandkorrels die in ons haar zijn blijven hangen. Sommigen hebben zelfs een zandsnor, gemaakt van snot gemengd met zand.

Ik besef dat het toch al te laat is en als een kleuter ga ik erbij zitten. We maken oliebollen en taartjes, nee, je kunt ze niet echt op eten. Miran gelooft het niet en probeert toch een hapje. Als hij een tweede hapje wil nemen vind ik dat het tijd is om naar huis te gaan.

Drie teleurgestelde zandmonsters sjokken achter me aan. Als we thuis zijn klop ik iedereen zo goed als het kan af en uit. Aan hun voeten schud ik ze op de kop heen en weer. Grapje, zo sterk ben ik niet. In plaats daarvan trek ik alle jassen en schoenen uit voor de deur en stuur iedereen naar de badkamer voor een tweede badsessie. Een snelle, want ik moet werken.

Fris en fruitig komen ze uit bad. We lopen de kamer binnen en zien een heel zandspoor. De overige zandkorrels liggen wijdverspreid door de woonkamer heen. Ik besluit het zo te laten, morgen is er weer een dag.

Dan trek ik mijn jas en mijn schoenen vol zand aan en stap weer de drempel af naar buiten. Om te gaan werken deze keer. Alleen, zonder kinderen. Ik neem diep adem en doe de deur achter me dicht. Een rustig avondje kan beginnen.

Advertenties

6 gedachtes over “Bloemetjessokken en monsters

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s