Beer, waar ben ik?

image

Het is één uur ’s nachts en iedereen slaapt. Ik zit op de bank en merk dat de tv nog steeds op Disney Junior staat. Te moe om op te staan en de afstandbediening te pakken laat ik het zo. Een lege chipszak ligt naast me, daar gaan mijn goede voornemens.
Ik wil gaan slapen, maar ben te moe om de zak weg te gooien en de stijle trap op te lopen, dus blijf ik zitten. Ik doe niets, helemaal niets. Ik zit niet op mijn telefoon of op de Ipad, ik kijk geen tv en ik lees geen boek. Ik ben niet met de administratie bezig die vanaf het kastje naar me kijkt en me al dagen roept en ik ben niet de was uit de uitpuilende wasmand aan het opvouwen. Ik zit daar alleen maar, te moe om naar bed te gaan.
Mijn ogen zakken langzaam dicht en ik probeer mijzelf naar bed te sturen, maar eigenwijs als altijd luister ik niet. Het wordt half twee en nog steeds zit ik daar. Ik staar naar de klok en het dringt tot me door dat er zo niet veel slaaptijd voor mij over blijft vannacht. Om twee uur kan ik mezelf eindelijk de lelijke bruine trap op slepen en doe zachtjes de deur van de ouderlijke slaapkamer open die ergens lang geleden al is omgetoverd tot familieslaapkamer, elke nacht slaapt er minimaal één kind.

Manlief ligt andersom in bed, zijn hoofd aan het voeteneind. Volgens hem omdat het bij het hoofdeinde tocht, maar volgens mij heeft hij gewoon een rijke verbeelding, ik heb nog nooit iets gemerkt. Ik ben ook de kwaadste niet, dus ik pak mijn platte kussen en kom gezellig naast hem liggen. Het voelt wat onwennig en ik ben bang om uit bed te vallen, maar binnen anderhalve minuut verkeer ik in diepe slaap. Af en toe word ik half wakker van een snurk die uit mijn eigen keel blijkt te komen, sexy..

Baran geeft een harde schreeuw, gevolgd door een bende lawaai. Ik doe mijn best goed wakker te worden en wil zoals altijd aan de linkerkant uit bed stappen. Het gaat niet, er ligt een grote woest snurkende beer in de weg. Ik begrijp niet waar ik ben en zwaai wild met mijn armen om erachter te komen in welke positie ik mij bevind. Ik probeer richting hoofdeinde te schuiven, maar het hoofdeinde ontbreekt en gedesorienteerd val ik met een smak op het lichtgrijze laminaat. In mijn onbenullige poging op te staan neem ik de babyfoon van het nachtkastje mee en stoot mijn hoofd tegen de poot van het bed. ‘Shit’, mompel ik zo zacht mogelijk en ik voel mijn hoofd kloppen, dat wordt minstens weer een bult ter grootte van een zachtgekookt struisvogelei. Of hardgekookt, mag ook.

Baran is geschrokken van de show die zich naast hem afspeelt en begint nog meer en harder geluid te produceren. Zodra het mij is gelukt om op te staan pak ik hem en loop naar beneden. Ondertussen is Miran ook wakker geworden en voordat hij zijn grote broer wakker maakt besluit ik hem ook maar mee te nemen. Te laat, ook Ferhat is wakker.
Met zijn vieren zitten we om kwart over drie op de bank. We kijken naar babytv. Nee dat is niet waar, zij kijken naar babytv, ik zit erbij als een zombie, rechtstreeks ontsnapt uit The Walking Dead.
Een half uurtje later kan ik iedereen weer in bed leggen. Ze vallen gelijk in slaap en ze slapen zelfs ‘uit’ tot acht uur. Maar andersom slapen, daar begin ik niet meer aan..

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s