Schiet op!

Blue Arm Cast _ Growing Up Healthy

Vakkundig peuter ik met mijn slordig gelakte pinknagel ongezien een vieze groene substantie uit zijn linkerneusgat en smeer het aan een parkeerbonnetje dat ik in mijn jaszak vind. In mijn andere zak vind ik een half overgebleven koekje van, ja van wanneer eigenlijk? Ik geef het hem en hij valt tevreden sabbelend in slaap. Dan komt de dokter ons halen en mogen we mee naar binnen.

Vandaag is het zover, het oude gips gaat eraf en een schone frisse laag gaat erom. Ik kan niet wachten tot dat inmiddels geel met bruin geworden gips eraf is, maar Ferhat zelf vindt het erg spannend.
We liggen samen ‘gezellig’ op de bank. Ferhat kijkt op de Ipad een filmpje van Thomas en Piemelie. Piemelie is een blauwe vriend van Thomas en heet eigenlijk Timothy. Het heeft vele genante momenten gekost om daar achter te komen.

Ik schrik wakker van de sirene van een langsrijdende ambulance en kijk op het schermpje om erachter te komen dat het al veel te laat is. Ik schiet overeind, ren naar de badkamer en merk dat die rotlamp het alweer  niet doet. Gauw probeer ik in het licht van mijn telefoon de vouwen en frummels uit mijn gezicht te masseren, wat uiteraard niet volledig lukt. Tijd voor een dikke laag make up is er niet, dus ik moet het er maar mee doen.

Ik storm naar boven en pak een tevreden slapende Miran en Baran uit hun bedje. Als een drie-eenheid rennen we de trap af en gaan zitten op het donkerblauwe Ikea kinderkrukje in de gang om onze schoenen aan te trekken. Ik buig iets voorover om Mirans rechterschoentje uit de schoenenkast te pakken en onder een luide KRRRRRRRKKK zitten we ineens geschrokken een verdieping lager, blijkbaar zijn die kinderkrukjes niet gemaakt voor drie personen. Barans oogjes zijn wijd opengesperd van schrik en hij weet nog niet zo goed of hij moet huilen of niet. Een aai over zijn koppie doet hem besluiten dat een waterval van tranen in dit geval niet nodig is.
Miran bedenkt dat hij vandaag zijn jas niet aan wil en begint te mopperen. Een enkel chocolade eitje is genoeg om hem van gedachte te doen veranderen en we kunnen vertrekken.
Onder luid protest stop ik de twee kleinsten in hun autostoel. Als we eenmaal rijden wordt Miran nog bozer omdat hij echt niet in zijn stoel wil en huilt Baran steeds harder omdat hij eigenlijk nog niet was uitgeslapen. Ik besluit de radio iets harder te zetten en hoop dat de stoplichten meezitten vandaag. Ferhat en ik zingen luidkeels mee met ‘7 years’ en schenken even geen aandacht aan de brulapen op de achterbank.

Een minuut of vijf later rijden we de veel te kleine parkeerplaats van het ziekenhuis op. Na goed zoeken vind ik nog een miniem plaatsje achteraan in de hoek en na drie keer steken kunnen we eindelijk met zijn vieren aan de linkerkant uitstappen. Beschaamd hoop ik dat er niemand klaarstond met een camera om mij te filmen tijdens mijn parkeerstruggles en vervolgens het filmpje op het wereldwijde web te slingeren.

We lopen naar de ingang en proberen ons met zijn allen in het krappe vak van de draaideur te proppen. Dicht tegen elkaar aan past het net en nadat de deur maar drie keer is gestopt omdat het eigenlijk toch net niet pastte stappen we eindelijk het ziekenhuis binnen en nemen plaats in de veel te warme overvolle wachtkamer waar Baran het gelijk op een brullen zet. Zachtjes zing ik een kinderliedje in zijn oor en geef hem mijn sleutelbos. Hij neemt er genoegen mee, in ieder geval voor even.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s